Wykwity to dość szeroki termin, który obejmuje różne zmiany, niekoniecznie te powstałe w trakcie diagnozowania trądziku. Na podstawie ich wyglądu lekarz dermatolog stawia diagnozę, oceniając ich kształt, wielkości, barwę, powierzchnię, ilość, umiejscowienie, towarzyszące im objawy takie, jak świąd, pieczenie, itd. Te wszystkie zmienne określają dany problem skórny. Znaczenie ma również to, jak takie zmiany ewoluują i w jakim kierunku się zmieniają.
Podstawowy podział uwzględnia wykwity pierwotne i wykwity wtórne. Wykwity pierwotne są charakterystyczne dla podstawowych stadiów choroby, natomiast wtórne pojawiają się niejako po jej pierwszym rzucie.
Do grupy wykwitów pierwotnych zalicza się: plamy, grudki, krostki, cysty, guzy, guzki, pęcherzyki, pęcherze oraz bąble. Natomiast do wykwitów wtórnych zaliczamy: łuski, nadżerki, strup, rozpadlinę, przeczos, blaszkę, owrzodzenia oraz bliznę.
Większość z nas w swoim życiu musi sprostać jednemu z rodzajów wykwitów: wykwitom trądzikowym. Są one charakterystyczne dla okresu dojrzewania oraz później, kiedy trądzik mimo wieku nie mija, a czasami nawet przybiera bardziej zaawansowane stadium, dla czasu dojrzałości.
Podstawowe zmiany, które są mniejsze, ale zazwyczaj trudne w leczeniu to wykwity niezapalne, czyli zaskórniki otwarte (mające czarne, rogowe ujścia, które często z lubością wyciskają osoby mające z nimi problemy) oraz zaskórniki zamknięte, które mają formę, jak sama nazwa wskazuje, zamkniętą, są drobne i posiadają białą końcówkę z treścią przypominającą kaszkę. Z kolei zmiany zapalne to grudki, które są rozpoznawane jako zaczerwienione wypuklenia oraz z drugiej strony torbiele ropne, które mają kształt pęcherzyka wypełnionego treścią o charakterze ropnym.
Wykwity trądzikowe umiejscawiają się najczęściej na obszarach, gdzie wydzielane jest w dużej ilości sebum. Takimi obszarami są najczęściej twarz, plecy, klatka piersiowa, a nawet barki, ramiona, czy uda.
Pierwszym etapem jest powstanie zapalenia, do którego dochodzi w mieszku włosowo-łojowym. Kolejno mamy do czynienia z czerwonym wykwitem na skórze, który sygnalizuje już stan zapalny całego mieszka i jego najbliższych okolic. Na tym etapie z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że doszło do infekcji bakteryjnej. Na skutek działania bakterii powstaje mała torbiel, która następnie jest wypełniana białą treścią, porównywalną do ropy. W konsekwencji na skórze istnieje czerwony wykwit z białym łebkiem, który sygnalizuje, że mamy do czynienia z podskórnym pęcherzykiem ropnym.
Przyczyny są złożone. Zaczyna się od powiększenia gruczołów łojowych oraz ich zwiększonej aktywności. Powstaje więcej łoju, najczęściej na skutek zbyt dużej ilości hormonów typu dihydrotestoren, należących do androgenów.
Sam skład łoju również się zmienia. Sprzyja temu burza hormonalna. W obrębie mieszków włosowych dochodzi także do nadmiernego rogowacenia skóry. Zmiany zostają zaczopowane, a wydzielina gruczołów łojowych musi gdzieś się gromadzić. Zazwyczaj jest ona magazynowana w powstałych torebkach w kształcie pryszczy. Trądzik i wykwity są również konsekwencją zwiększonej ilości bakterii beztlenowych.
Nie bez znaczenia na powstawanie wykwitów trądzikowych mają uwarunkowania genetyczne, stosowane leki oraz kosmetyki, stan psychiczny (zwłaszcza stres i brak czasu na odpoczynek). Niektóre źródła wskazują również na klimat, czynniki środowiskowe oraz dietę, jaką się codziennie stosuje.