Odmiany trądziku różowatego

Trądzik pospolity

Trądzik różowaty, mimo że kategoryzowany jest jako trądzik, z trądzikiem młodzieńczym ma niewiele wspólnego. Z drugiej strony ma jednak podobną genezę, mianowicie jest zaliczany do schorzeń łojotokowych, które obejmują swoim zasięgiem skórę czoła, nosa, policzków, podbródka, obszar za uszami, a także dekolt, szyję oraz owłosiony obszar głowy. Ma podobny przebieg u kilku osób, pojawia się w trzech odmianach:
W pierwszym stopniu obejmuje odmianę rumieniową, ma postać zaczerwienionego obszaru na skórze, na drugim stopniu charakteryzuje się postacią zapalno-grudkowo-krostkową, najbardziej zaawansowany stopień (trzeci) to z kolei odmiana przerostowa (głównie w obrębie nosa). Na trzecim stopniu trądzik różowaty bardzo rzuca się w oczy i jest zauważalny „gołym” okiem dla każdego. Większe zmiany mogą być na ostatnim etapie usuwane jedynie chirurgicznie.

Poza powyższym schematem rozwoju trądziku różowatego, wyróżnia się również inne odmiany:

• rosacea conglobata: trądzik o charakterze skupionym, posiadający sączące się, wypełnione ropą zmiany na skórze.
• rosacea fulminans: trądzik różowaty o ostrym przebiegu, na skórze występują krwawe zmiany, trądzikowi towarzyszą zmiany ogólne, takie, jak: gorączka, ogólne gorsze samopoczucie. Trądzik tego typu występuje głównie u kobiet około dwudziestego roku życia.
• lipoid prosówkowy – rzadka, przewlekła postać trądziku różowatego. Objawia się na skórze w postaci licznych drobnych guzków i grudek. Ma barwę czerwoną. Zmiany pojawiają się głównie na powiekach i w okolicach ust.
• trądzik różowaty po leczeniu steroidami – zmiany pojawiają się na skórze po leczeniu steroidami (po terapii stosowanej na twarzy). Najczęściej na skutek stosowania maści przez pacjentów na własną rękę. Gdy lek jest stosowany dłużej niż dwa tygodnie, na skórze pojawia się rumień, grudki, krostki. Dlatego dla bezpieczeństwa lepiej nie stosować maści steroidowych dłużej niż czternaście dni.
• trądzik różowaty oczny (ocular rosacea) – trądzikowy mogą towarzyszyć objawy oczne takie, jak zapalenie spojówek, tęczówek, czy rogówek, powiek. Chorobie może towarzyszyć również światłowstręt. Wszystko to sprawia, że pacjentów chorujących na trądzik różowaty w odmianie ocznej kieruje się często na konsultacje do optyka. Ważne dla osób borykających się z trądzikiem różowatym jest na pewno to, że nie zauważono związku między nasilającym się trądzikiem różowatym, a zmianami w obrębie narządu wzroku.

Jednak jeśli cierpisz na nawracające zapalenie spojówek oraz brzegów oka, masz przekrwione spojówki, nawracające stany zapalne powiek, uczucie suchości w oku lub wrażenie, jakby znajdowało się w oku ciało obce, to musisz się liczyć z ryzykiem wystąpienia trądziku różowatego.

Parę słów o odmianie ocznej trądziku
Trądzik różowaty oczny objawia się głównie zapaleniem spojówek, obrzękiem oraz zapaleniem powiek, suchym okiem. Trądzik różowaty powoduje zmiany w warstwie lipidowej oka, co prowadzi do odczucia suchości oczu. Zmiany dotyczą najczęściej jednego i drugiego oka. Mogą mieć postać powierzchownych zapaleń lub prowadzić nawet do ciężkich uszkodzeń wzroku, w tym znacznego pogorszenia widzenia. Najczęściej uszkodzeniom podlega rogówka.

Trądzik różowaty oczny leczony jest doustnie tetracyklinami. Taka terapia pozwala uzyskać bardzo dobre efekty zarówno w zakresie leczenia oczu, jak i skóry. W większości wypadków zaobserwowano poprawę jakości widzenia i stanu skóry, tylko w nielicznych wypadkach doszło do całkowitego wyleczenia. Innym lekiem stosowanym w leczeniu trądziku różowatego ocznego jest oxytetracyklina. Jednak jej stosowanie uznawane jest za mniej skuteczne. Leki z kategorii tetracyklin mają wpływ na łój, a właściwie interakcje między bakteriami.  Substancje wyżej wymienione mają również pozytywne oddziaływanie na naczynia krwionośne.

Zmiany w obrębie oka a trądzik
Ciekawe jest to, że trądzik różowaty oczny niekiedy przybiera jedynie formę zmian w obrębie oka. Nie zawsze towarzyszą mu zmiany skórne, które pojawiają się często dopiero po jakimś czasie od wystąpienia pierwszych objawów (nawet wtedy niekiedy zmiany skórne nie towarzyszą zmianom w obrębie oka). Z tego też powodu diagnozowanie choroby jest dość trudne.