Liszajec, czyrak oraz figówka – co warto wiedzieć?

Trądzik młodzieńczy

Na skórze twarzy oraz ciała mogą pojawić się różne niedoskonałości. Niekoniecznie to muszą być pryszcze, choć niekiedy do trądziku te zmiany mogą być podobne.
By dowiedzieć się, jakie niedoskonałości mogą się pojawić na Twojej skórze oraz aby poznać metody ich eliminowania, przeczytaj poniższy artykuł.

Figówka
Figówka to nazwa potoczna, która określa przewlekłe ropne zapalenie mieszków włosowych wywołane zakażeniem gronkowca.  Najczęściej objawia się jako krostki, grudki oraz guzki, z których każda z krost wygląda jakby przebita włosem. Niedoskonałości z czasem częściowo zmieniają się w strupy, tworzą również nacieki i guzy. Z racji swego występowania (obejmuje owłosiony obszar skóry twarzy – zwłaszcza broda i górna warga, rzadziej głowę, kark i klatkę piersiową) najczęściej spotyka się ją u mężczyzn.
Choroba ma charakter przewlekły. Trwa od kilku miesięcy do kilku lat. Prowadzi do znacznych zniszczeń brodawek włosowych oraz do wypadania włosów, po których mogą powstawać blizny (możliwe w leczeniu). Wyleczenie figówki skutkuje odrostem włosów.

Niestety samo leczenie nie jest proste. Wymaga sporo czasu. Dermatolog ordynuje zazwyczaj antybiotyki o działaniu ogólnym i miejscowym. Mają one za zadanie usunąć strupy oraz podziałać bakteriobójczo, ograniczając możliwość ponownego rozwoju choroby. Zaleca się przyjmowanie witamin z grupy B oraz C. Istnieje możliwość leczenia szczepionkami. W trakcie terapii bardzo ważne jest zachowanie wysokiej higieny oraz wstrzymanie się przed używaniem maszynki elektrycznej, która mogłaby pogorszyć stan skóry.

Czyrak
Czyrak to zapalenie mieszka włosowego, któremu towarzyszy powstanie czopa martwiczego. Niedoskonałość tę powoduje gronkowiec lub paciorkowiec. Na początku czyrak to sinoczerwony guzek, któremu towarzyszy naciek zapalny potem (po kilku dniach) krostka, pod którym powstaje martwica. Po kilku dniach krosta samoistnie pęka i jej zawartość zostaje uwolniona. Na miejscu niedoskonałości powstaje niewielka blizna. W trakcie tworzenia się czyraka pacjent odczuwa bolesność i tkliwość podczas dotykania zmiany. Czas rozwoju pojedynczego czyraka to kilkanaście dni.

Czyrak może pojawiać się właściwie na każdych fragmencie ciała – na skórze twarzy, kończyn, tułowia.
Gdy czyrak pojawi się w okolicy wargi, przedsionka nosa lub oczodołu, zakażenie może przejść na zatoki jamiste oraz opony mózgowe, a sama choroba może być o wiele poważniejsza.
Jeśli na skórze znajduje się więcej czyraków na różnym etapie rozwoju mówi się o czyraczności. Choroba ta często powiązana jest z ogólnie złym stanem zdrowia, cukrzycą, chorobą nerek, problemami z przemianą materii, itd.
Jeśli czyraki znajdują się w skupieniach, zlewając się ze sobą, mówimy o czyrakach gromadnych. Jest to choroba, której towarzyszą liczne czopy martwicze oraz  ogniska nacieczone.  Choroba ta występuje najczęściej u osób niedożywionych, które narzekają na ciężkie schorzenia ogólne.

W trakcie tworzenia się czyraka stosuje się kompresy ichtiolowe. Gdy powstaje czop zaleca się jego nacięcie w celu usunięcia jego zawartości. Czasami wdraża się również leczenie ogólne, podczas którego lekarz zapisuje antybiotyki oraz środki mające poprawić ogólny stan organizmu, w tym odporność. W przypadku czyraka gromadnego często jedynym rozwiązaniem jest zabieg chirurgiczny.

Liszajec zakaźny

Liszajec to choroba obserwowana najczęściej u małych dzieci, od dwóch do sześciu lat (szczególnie u maluchów ze żłobków, przedszkoli, mieszkających w internatach, czy już chodzących do szkoły). Objawia się w formie powierzchniowych miejscowych ropnych zmian skórnych. Źródłem zakażenia są gronkowce oraz paciorkowce. Liszajec występuje w dwóch postaciach: liszajec pęcherzykowy oraz liszajec pęcherzowy.

Liszajec pęcherzykowy (powstający na skutek zakażenia gronkowcem ropnym) objawia się w postaci pęcherzyków o cienkich ścianach występujących na rumieniu. Zmiany te szybko zmieniają się w krosty, a następnie nadżerki z żółtymi strupami. Mają skłonność do tworzenia się większych ognisk, po czym znikają. Z kolei odmiana pęcherzowa (zakażenie gronkowcem złocistym) to niedoskonałości o bardziej trwałej formie oraz większych zmianach – pęcherze duże, po których tworzą się strupy.

Choroba przenosi w trakcie bezpośredniego kontaktu chorego z inną osobą, czasami również za pośrednictwem przedmiotów.
Liszajec to choroba, której finał to często wyleczenie samoistne. Trwa wiele tygodni. Jest zagrożona licznymi powikłaniami: ostrym zapaleniem nerek, zespołem Lyella. Zmiany na skórze pozostają przez kilka do kilkunastu dni.